Οστεοπαθητική. Μια διακεκριμένη μορφή ολιστικής προσέγγισης.

Η οστεοπαθητική ιατρική είναι μία διακεκριμένη μορφή ολιστικής προσέγγισης που αφοσιώνεται στην βελτίωση και θεραπεία οξείων και κυρίως χρόνιων παθήσεων χρησιμοποιώντας το νευρομυοσκελετικό σύστημα σαν μέσο θεραπείας. Bασίζεται στην θεωρία ότι το σώμα είναι ικανό να αυτοθεραπευτεί έναντι νόσων και άλλων τοξικων καταστάσεων, όταν βρίσκεται υπο φυσιολογικές δομικές σχέσεις, ευνοικές περιβαντολογικές συνθήκες καθώς και ικανοποιητική θρέψη.

Ιδρυτής της οστεοπαθητικής ιατρικής είναι ο Αντριου Στιλλ (τέλος του 19ου αιώνα), που ακολουθώντας τις αρχές του Ιπποκράτη πίστευε ότι « η δομή του σώματος ελέγχει την λειτουργία του». Η εμπειρική γνώση μετά από πολύχρονη παρατήρηση του δίδαξε ότι η επαναφορά της σωστής και ομαλής λειτουργίας των αρθρώσεων και των ιστών βελτιώνουν κάποιες ασθένειες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οποιαδήποτε μηχανική ανωμαλία στο ανθρώπινο σώμα είναι υπέυθυνη για την ασθένεια.

Σε αντίθεση με την συμβατική ιατρική της οποίας η παρέμβαση γίνεται περισσότερο για την καταπολέμηση των νόσων, σκοποί της οστεοπαθητικής είναι : Να αναγνωρίζει παθολογίες και δυσλειτουργίες στην ανθρώπινη κατασκευή και λειτουργία, να διευκολύνει την εγγενή σωματική ικανότητα της αυτοίασης λαμβάνονατς υπόψιν τους σωματικούς, βιοχημικούς, πνευματικούς και περιβαντολογικούς παραγοντες που πιθανόν να είναι υπέυθυνοι για την αιτία, την προδιάθεση ή την διατήρηση της παθολογικής κατάστασης και τέλος να εμψυχώνει τον ασθενή εφοδιάζοντάς τον με γνώση και προσόντα ( συστήνοντας αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως η άσκηση) που μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο για την προαγωγή της ευεξίας αλλά και την αποφυγή υποτροπής.

Η οστεοπαθητική αγωγή ξεχωριζει αρκετά από τις συμβατικές ιατρικές και θεραπευτικές μεθόδους γιατί επικεντρώνεται τόσο στο παραπονούμενο σημείο του σώματος όσο και σε άλλες περιοχές που πιθανόν να συμβάλλουν στην δυσλειτουργία του πρώτου, ενώ βασίζεται αρκετά και στην ψυχολογία του ατόμο. Κατά συνέπεια, ο ασθενής δεν εκλαμβάνεται σαν στατιστικό στοιχείο αλλά σαν μια ξεχωριστή οντότητα/προσωπικότητα.

Σε γενικές γραμμές, η οστεοπαθητική αγωγή συγκροτείται από επιδέξιους χειρονακτικούς χειρισμούς του σώματος του ασθενή ( νευρομυοχαλαρωτικές τεχνικές και ανατάξεις των αρθρώσεων), θεραπεύτικές ασκεήσεις και υδροθεραπεία (π.χ. κρύες/ζεστές κομπρέσες).

Τα συνηθέστερα προβλήματα αντιμετώπισης είναι τα ακόλουθα:

Πονοκέφαλος, ημικρανία, οσφυαλγία, ισχιαλγία, αρθρίτιδα, τραυματισμοί ( π.χ. τενοντίτιδα), μυική αδυναμία, οστεοπόρωση, ιγμορίτιδα, κοιλιακά ( π.χ. δυσκοιλιότητα) και αναπνευστικά προβλήματα ( δύσπνοια, άσθμα).

Συμπερασματικά η οστεοπαθητική ιατρική είναι ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό διαγνωστικό και θεραπευτικό σύστημα που έχει να προσφέρει στον τομέα της Υγείας.

 

 

Πείτε μας τη γνώμη σας